Znów chmury zmęczone przysiadły na grani.
Ciężkimi brzuchami pieszczą górskie grzbiety.
Już drzewa jęknęły smagnięte wichrami,
I trawy przerażone knują głośne szepty.

Umilkły już ptaki, w gniazdach cicho siedzą.
Świat czeka w napięciu, z licem pociemniałym.
Zbudziły się biesy, z driadami tańczą.
Już błysk srebrnej nici zalśnił oniemiały.

Pierwsze ciężkie krople dopadły już ziemi,
Jak ślepi młocarze, chcą powalić wszystko.
Już strumienie wody leją się za nimi,
Szumiąc potokami, spływają z gór szybko.

Nowa, srebrna nić przecięła czerń nieba.
Echo przerażone, ryczy dzikim grzmotem.
Drzewa w wiatru graniu szamoczą się z deszczem,
Jak rycerze antyczni zmagając się z sobą.

Jak turkot karety znów grzmot się przewalił
I znów atakują kropli ciężkich fale,
A te co dopadły, straciwszy swą siłę,
Strumieniem wezbranym w dół odpływają.

I fala za falą i w dół jak lawina.
Lecz sił już nie starcza, ni kroplom, ni wiatrom.
I nagle blask słońca przez chmury przenika.
I tęcza w deszczowych drobinkach, jak flaga.

I cisza, i spokój, i znów świergot ptaka.
I słońce szaleje wśród zroszonej trawy.
I drzewa, co z włosów wytrzepują krople.
I wszystko się cieszy po deszczowej kurzawie...