Dlaczego wszyscy ludzie mają zimne twarze?	a h e
Dlaczego drążą w świetle ciemne korytarze?	a h e
Dlaczego ciągle muszę biec nad samym skrajem?	e a
Dlaczego złego głosu mało tak zostaje?	H7

Krzyczę, krzyczę, krzyczę, krzyczę w niebogłosy!	C e
Aaaa… zatykam uszy swe.	C e
Smugi w powietrzu i mój bieg,	C
Jak prądy niewidzialnych rzek;	D
Mój własny krzyk, mój własny krzyk ogłusza mnie.	a H
Aaaa… zatykam uszy swe,	C e
Mój własny krzyk, mój własny krzyk ogłusza mnie.	a h e

Kim jest ten człowiek, który ciągle za mną idzie?
Zamknięte oczy ma, a wszystko nimi widzi.
Wiem, że on wie, że ja się strasznie jego boję.
Wiem, że coś mówi, lecz zatkałam uszy swoje.
Krzyczę, krzyczę, krzyczę, krzyczę w niebogłosy!
Aaaa… czy ktoś zrozumie to?
Nie kończy się ten straszny most
I nic się nie tłumaczy wprost;
Wszystko ma drugie, trzecie, czwarte, piąte dno.
Aaaa… czy ktoś zrozumie to?
Wszystko ma drugie, trzecie, czwarte, piąte dno.
Mówicie o mnie, że szalona, że szalona.
Mówicie o mnie – ja to samo krzyczę o was.
I swoim krzykiem przez powietrze drążę drogę,
Po której wszyscy inni iść w milczeniu mogą.
Krzyczę, krzyczę, krzyczę, krzyczę w niebogłosy!
Aaaa… ktoś chwyta, woła „stój!”
Lecz wiem, że już nadchodzi czas,
Gdy będzie musiał każdy z was
Uznać ten krzyk, ten krzyk z tych niemych ust
Za swój!