Kiedy drobny płomień świecy 
Wchodzi pod mój dach
Wtedy z moich wielkich oczu
Znika wielki strach
Nie pozwolę zabrać sobie
Najpiękniejszych snów
Nie pozwolę nawet tobie
I już

Kiedy ledwo się wdrapuję
Na najwyższy szczyt, 
Który zbudowałam sama
Pośród wspomnień złych
Nie pozwolę, aby mnie stąd
Zepchnął ktoś
Nie pozwolę, a więc lepiej
Idź już stąd

Kiedy łamię głupie prawo
Pierwszy w życiu raz
To tak, jakbym wymazała
Swój stracony czas
Nie pozwolę znowu zamknąć 
Moich ust
Nie pozwolę, a więc lepiej
Tam, gdzie stoisz stój

DAG