Nie odgadł jeszcze nikt, kto plącze ludziom ścieżki	a E a d
I jaki cwany duch nas w kupę zebrać tu chciał.	d E d E a
I co mógł mieć za cel dowcipniś ten niebieski,	a E a d
Że przez miliony lat nad głową szumiał nam las.	d E d E a

Ile słońc ułożyliśmy do snu,	a d E a
Z ilu dróg pościeraliśmy kurz,	a d E a
Jaki dym jeszcze w oczy zaszczypie,	a d E a
Jaki deszcz głowy zmywał nam już?	E a

Idziemy wciąż i wciąż i w ciągłym wędrowaniu
Liczymy dobre chwile, złocone słońcem dni.
I nie myślimy o tym, co zapłacimy za nie,
Gdy sprawiedliwy las naprawdę każe nam żyć.

Ile słońc ułożyliśmy do snu…