Żyli raz pan i pani	a
Zbyt dobrze wychowani	a E7
Kultura ich niezwykła	E7
Służyła za przykład	E7 a
Wytworny mieli pałac	a
W garażu Lancia stała	a E7
A po posadzkach lśniących	E7
Snuł się rój służących	E7 a
Ponadto przez dzień cały	G7 C
W pałacu królowały :	d E

High life, bon ton	a E
Savoir vivre, pardon	E7 a

 
W pożyciu nawet bliskim
O formy dbali wszystkie
Tak byli wychowani
Ów pan i pani
Gdy siła czasem znana
Targała sercem pana
Mógł wkroczyć najlegalniej
W głąb pani sypialni
Miał taktu jednak tyle
Że wpierw posyłał bilet
High life, bon ton…
Raz nie zważając na nic
Wszedł do sypialni pani
I ujrzał w świetle ranka
Przy pani – kochanka
Nie znosił metod gminu
Brutalnych rękoczynów
I nie próbował wcale
Wieść rozmów z rywalem
Spojrzeli i po chwili
W milczeniu się skłonili
High life, bon ton…
Zaś w lasku na Bielanach
Pan stanął na wprost pana
Cylinder, monokl w oku
I dystans sto kroków
W obronie czci kobiety
Podnieśli pistolety
Zagrzmiało, wystrzeliło
I w niebie dziur przybyło
Na ziemi zaś pan z panem
Szli oblać to szampanem
High life, bon ton…
W domu zaś pan do pani
Rzekł – po cóż serce ranić
Nie będę cię wstrzymywał 
Bądź wolna i szczęśliwa
Tak – rzekła – o mój miły
Sny nasze się prześniły
On stanął na mej drodze
Skończone! Odchodzę!
Sam pomógł, futro włożył
Uprzejmie drzwi otworzył
High life, bon ton…
A gdy już w progu stała
Krew nagle w nim zawrzała
Jak skoczy, jak nie wrzaśnie
Jak kopnie ją w…– no właśnie
Skoczyła i zawyła
I w mordę go strzeliła
A potem wpół zemdlona
Upadła mu w ramiona
I rzekła - Och mój miły!
I znowu powróciły
High life, bon ton…