Lato zamknięte kluczem ptaków           a d
Zostawia tylko swe wspomnienia          G7 C A7
Jesień odważnie stawia kroki            d a
Zaczyna mgłami dyszeć ziemia            H7 E

        A w górach nie ma już nikogo
        Niebo nas straszy niepogodą
        Lato do ciepłych stron umyka
        W skłębionych chmurach i strumykach
                                                a a d E
Na niebie mokrym od jesiennej słoty
Koczuje tabor żalu i tęsknoty
A drzewa pogubiły liście
Na wczesne mrozu przyjście

Wiatr tylko plącze się dokoła
Na wrzosach pajęczyny wiesza
I zasypiają leśne zioła
Jak smutne słowa tego wiersza





„MARSZ MOKOTOWA”

Nie grają nam surmy bojowe
I werble do szturmu nie warczą
Nam przecież te noce sierpniowe
I prężne ramiona wystarczą

Niech płynie piosenka z barykad
Wśród ulic,zaułków,ogrodów
Z chłopcami niech idzie na wypad
Pod rękę przez cały Mokotów

        Ten pierwszy marsz ma dziwną moc
        Tak w piersiach gra, aż braknie tchu
        Czy słońca żar, czy chłodna noc
        Prowadzi nas pod ogniem luf
        Ten pierwszy marsz to właśnie zew
        Niech brzmi i trwa wśród huku dział
        Batalion gdzieś rozpoczął szturm
        Spłynęła łza i pierwszy strzał!

Niech wiatr ją poniesie do miasta
Jak żagiel płonącą i krwawą
Niech w górze zawiśnie na gwiazdach
Czy słyszysz, płonąca Warszawo

Niech zabrzmi w uliczkach znajomych
W alejach, gdzie bzy już nie kwitną
Gdzie w twierdze zmieniły się domy
Gdzie serca z zapału nie stygną!

        Ten pierwszy marsz ma dziwną moc
        Tak w piersiach gra, aż braknie tchu
        Czy słońca żar, czy chłodna noc
        Prowadzi nas pod ogniem luf
        Trn pierwszy marsz niech dzień po dniu
        W poszumie drzew i w sercach drży
        Bez próżnych skarg i zbędnych słów
        To nasza krew i czyjeś łzy!