1. I przyszło nam bronić tej ziemi jak matki,
tej czrenej od węgla i mokrej od potu.
I tak by się chciałało zwyciężyć w tej walce,
lecz wiarę przenikał niepokój.
Bo każdy już wiedział, że zginąć tu trzeba,
a potem jak ptaki do nieba.

Ref: W harcerskich mundurach przez pola, przez piach,
w harcerskich mundurach przez życie.
Harcerskie mundury spowiałe od lat,
a sercach wciąż słońce w zenicie.

2. I przyszedł ten ranek, że wróg stanął obok
i spojrzał oczyma ze stali.
A myśmy tak bardzo kochali to życie
i śmierci tak bardzo się bali.
Bo lat było mało i życia tak mało,
choć los nas nie pieścił, nie głaskał.

3. I daliśmy z siebie to wszystko co można,
bo daliśmy siebie za wiarę,
że Polska wyrośnie ogromna
i zgniecie niemiecką nawałę.
Harcerskie mundury stanęły na straży,
gdy grała im trąbka bojowa.