Dawno już w mieście drwił z niego każdy	a d
Pośmiewiskiem był ludziom na co dzień	a d
"Ot wariat chory na wyobraźnię	F C F
Wiecznie w drodze spóźniony przechodzień”	d E.
"Dokąd idziesz?" - pytali go bliscy
"Z tego bracie to trzeba się leczyć"

A on brał tekturową walizkę
I wychodził swym obrazom naprzeciw, mówiąc:

"Idę tam, gdzie bezmiar błękitu,	C G d a
Światłocienie cyprysów przy drodze	C G d a
Serią barw każdy ranek rozkwita	F C F C
Chociaż wiem że do celu nie dojdę"	d E

Gdy malował, świat milkł jak zaklęty
Kurczył się w skrawek płótna na ramach
A on pieścił je jak pierś kobiety
W siedmiobarwnych tęcz kreskach i plamach.
Kiedy skończył - wpatrywał się w ciszy
By natchnieniem nasycić znów duszę
A gdy już dał się marszandom wykpić
Pił noc całą by z brzaskiem wyruszyć, mówiąc: