Kiedy góral umiera, to góry z żalu sine                     D D7
Pochylają nad nim głowy, jak nad swoim synem.       G D
Las w oddali szumi mu odwieczną pieśń bukową,       e G D
A on długo się sposobi przed najdalszą drogą.           e G D

Kiedy góral umiera, to nikt nad nim nie płacze,          D D7
Siedzi, czeka aż kostucha w okno zakołacze.             G D
Oczy jeszcze raz podniesie wysoko do nieba,             e G D
By pożegnać góry swoje, by im coś zaśpiewać.          e G D

Ref.: 
Góry moje, wierchy moje, otwórzcie swe ramiona,             D e
Niech na miękkim z mchu posłaniu                                    G
Cichuteńko skonam                                                         D
Ojcze mój, halny wietrze, powiej ku północy,                     D e
Ciepłą, drżącą swoją ręką zamknij zgasłe oczy,                 G D
Bym mógł w ziemię wrosnąć, strzelić potem                      e
Do słońca smreczyną                                                      G D
I na zawsze szumieć już nad swoją dziedziną.                   e G D

Kiedy góral umiera to dzwony mu nie grają,
Cicho wspina się pod bramy góralskiego raju,
Tylko strumień na kamieniach żałobną nutę składa,
Tylko nocka chmurnooka górom opowiada.

Ref.: 
Góry moje, wierchy moje, otwórzcie swe ramiona ...

A gdy góral już umrze, to nikt nie układa baśni,
Tylko w niebie roziskrzonym mała gwiazdka zgaśnie.
Ziemia twardą, szorstką ręką tuli go do siebie,
By na zawsze mógł już zostać pod góralskim niebem.

Ref.: 
Góry moje, wierchy moje, otwórzcie swe ramiona ...