Piękny połów rejs nam dał, widać los łaskawy był	h fis D A
Każdy myślał, gdyśmy już do domu szli	e D Fis
Na lądzie da się przeżyć miesiąc, dwa lub trzy	h Fis D A
Ci, co żony mieli już liczyli dni	e D Fis

A nasze kobiety w porcie są	h fis e h
Wypatrują swoje oczy, od rana do nocy,	D A e Fis
A wieczorem stawiają w oknach świece zapalone	G D e h
I mają nadzieję, że to godzin już niewiele	D e Fis h

Bosman pierwszy poczuł to, a przygłuchy trochę był
Krzyknął: - Chłopcy! Kry nam kadłub drą!
Potem szybko poszło wszystko, maszt, jak słomka cienka prysnął
I nasz szkuner z desek trzaskiem, nieuchronnie szedł na dno

Kumple w falach przed chwilą, teraz wszyscy już są w Hilo,
Szyper w oczy mi popatrzył i podążył tam
I z załogi kilkunastu w martwej ciszy, już bez wrzasków
Uczepiony jakiejś belki pozostałem w morzu sam

Cud to chyba, że przeżyłem, chociaż w morzu długo byłem,
A do portu, skąd wyszliśmy, jakoś wracać strach
Bo gdzie oczy swe podzieję, gdy odbiorę im nadzieję
Tym kobietom, których mężów głosy ciągle słyszę w snach.