Kiedy patrzę wciąż przed siebie          C D G e
Przed oczami ciągle mam
Widok tego co zrobiłem
Za co świat mi wyrak dał
Zrozumienia nie znalazłem
Na mym szlaku po dziś dzień
Wszyscy ludzie zawsze
Jednakowo odwracają się

      A to przecież wcale nie jest moja wina
      Każdy człowiek robi w życiu to co chce
      Ja nie mogę być zamknięty w czterech ścianach
      Moja sakwę włóczykija niesie wiatr

Moje buty do tej pory
Dawno już przetarte są
A w kieszeni z dużą dziura
Grosz już nie pojawia się
Już nie pukam do bram domów
Bo nikt nie otwiera mi
Los włóczęgi, włóczykija
Jest dla niego bardzo zły

Wielu ludzi mi radziło
Abym osiadł wreszcie już
Porzucił swą włóczęgę
Z brudnych butów otarł kurz
Lecz niestety nadaremny
Był tych, drobnych ludzi trud
Bo uroki mej włóczęgi
Wciąż mnie pociągają w przód