W zapomnianym zaułku portu,     
gdzie nikt nie zagląda,                   
zniewolony więzami cum,             
już morza nie ogląda.                     
Zwisły reje pochyło                         
na zmurszałych już masztach,     
przerdzewiała kotwica                   
o burty zwątlone wciąż trzaska.   

 

Ref.
Już przeminęły jego dni,              
dziś tylko mu się śni:                     
jak oddycha pełną piersią żagli,           
że go czas na szlaki kliprów nagli,        
jak dawniej krzyk mewy nad topem     
wytycza mu kurs.                                  

 

Imię jego nieznane już,
sól morza je zatarła,
z niebotycznych masztów fały
załoga już nie targa.
Opuścili go chłopcy,
wziął ich na morze Odys,
tylko w burcie rozdartej,
wciąż bije mu serce przygody.

 

Ref. Już przeminęły jego dni ... 

  
Odwiedź go w czas pogodny,
zaśpiewaj szantę starą,
zawtóruje w rytm radośnie
zatańczy z martwą falą,
wanty dumnie napręży,
wzniesie dziób swój wysoko
i poślecie marzenia
płynącym po morzu obłokom.

 

Ref. Już przeminęły jego dni ...