W mroku jest tyle światła,          A
ile życia w otwartej róży,             E
ile Boga zstępującego               fisD
na brzegi duszy.                           E

Dalekie wybrzeża ciszy                A 
zaczynają się tuż za progiem      E
Nie przefruniesz tamtędy            DE
jak ptak.                                         A
Musisz stanąć i patrzeć             D
coraz głębiej i głębiej,                A
Aż nie zdołasz odchylić              ED
duszy od dna.                            E

Tam już spojrzeń 
żadna zieleń nie nasyci,
Nie powrócą oczy 
uwięzione.
Myślałeś, że cię życie 
ukryje przed tamtym Życiem
W głębiny przechylonym.