Płonie ognień, jasny ognień płonie.
Lecą skry do nieba, poleciały w świat.
Noc za progiem, już plotkują o niej
ptaki na drzewach i sosnowy las.

Z nami siądź, wesół bądź,
przyjacielski zawiąż krąg.
Niechaj iskra zawędruje do twych rąk.
Z nami tu czekaj snów
i przygody, którą znów
dzień przyniesie, żegnaj lesie, bywaj zdrów.

Las kołysze do snu stare buki,
i sędziwe brzozy usypiają już.
Wiatr napina leszczynowe łuki,
sieje po drodze księżycowy kurz.

Z nami siądź...

Szkoda gadać, niepotrzebne słowa,
kiedy złote Słońce budzi się ze snu.
Nasza rada- ogień w sercu schowaj,
niechaj bez końca płonie blaskiem zórz.

Z nami siądź...