Jak wenus piękna jest Ajlali,

Wśród Maharaży żyła żon.

Wszyscy ją ludzie podziwiali,

A Sułtan kochał żonę swą.

Bo Sułtan kochał swą Ajlali,

Co wszystkich zalet miała sto.

Pieścił i tulił swą wybrankę,

I czułe słowa szeptał tak:

 

       Ajlali, śpij słodkim snem

       Pieszczoto ma.

       Ajlali, ty nie doznasz u

       Mnie zła.

       Piękna córo z zachodu,

       Ty nie doznasz zawodu.

       Ajlali, Ajlali, Ajlali

       Kocham Cię.

 

Goście z zachodu przyjechali,

Przywieźli nowy transport żon.

Zmienił się wtedy los Ajlali,

Bo Sułtan nową żonę miał.

Bo Sułtan kochał swą Rozalię,

Która zalet miała sto.

Pieścił i tulił swą wybrankę,

I czułe słowa szeptał tak:

 

       Rozalio...

 

Lecz pewnej księżycowej nocy,

Na zamek wdarł się jakiś cień.

To Ajlali z nożem kroczy,

By swemu sercu zadać cios.

Nazajutrz ciało znaleziono,

A w sercu wbity złoty nóż.

I przed Sułtana zaniesiono,

A Sułtan słowa wyrzekł te:

 

        Ajlali, śpij słodkim snem 

        Pieszczoto ma.

        Ajlali, ty doznałaś u

        Mnie zła.

        Piękna córo z zachodu,

        Ty doznałaś zawodu.

        Ajlali, Ajlali, Ajlali 

        Przebacz mi.