G             

W podmiejskich pociągach, biegnących o świcie,
         G                                    D

gdy noc przekomarza się z dniem,
        D

śni pierwsza zmiana pół jawnie, pół skrycie,
                           G

niedokończony sen,

skuleni na ławkach lub stojąc w przeciągu,

w zaspany kołyszą się w rytm,

aż wyrok ogłosi wygnanie z pociągu,

hamulca złośliwy zgrzyt.

 

                  G

Ref.  Podmiejskim pociągiem jeździmy do raju,

                                                       D

         codziennie, niezmiennie od lat,

                 D

          codziennie te same, nas w drodze mijają,

                                        G

         drzewa ubrane w wiatr,
                G

         co dzień do roboty a potem z powrotem,
                                                C

         i jeden tylko dziwi nas fakt,      
                   D

         gdziekolwiek byś chłopie nie jechał to za oknem,
                                                            G  D7

         w przeciwną stronę toczy się świat.


Wypluty z pociągu popłynie do fabryk,
zmęczony życiem, szary tłum,
za pracę dostaną po groszu pogardy,
i wrosły za paznokcie brud,
rzecz dziwna czas wolno im płynie na zmianie,
a życie mija szybko jak sen,
gdy wyjdą z fabryki do pociągu zostanie,
godziny niepotrzebny strzęp.

 

W podmiejskich pociągach, na skraju wieczora,
gdy noc przekomarza się z dniem,
gasną marzenia na świat przyszłe wczoraj,
że czasem w życiu spełnia się sen,
jedzie, wtulona w chłopaka dziewczyna,
kupiła sobie nowy płaszcz,
i spodnie Wranglery od krawca z Tuszyna,
bo tanie i były w sam raz.