To żaden cud, że śpiewam i gram,
To muzyka, którą w sobie mam.
Nogą o bruk i palcami o blat
Wystukuję głośno każdy takt.

        Bo we mnie mieszka takie coś,
        Ludziom na przekór, na złość,
        Życie to taniec, który mi
        Wybija w rytmie dni,
        Lata szalone, lata szalone i...

Już skoro świt coraz głośniej brzmi,
Choć wokoło wcale nie gra nikt,
A kiedy noc do poduszki twarz
Wolno tonie w kolorowych snach.

        Bo we mnie mieszka takie coś...

Za krokiem krok, przez okrągły rok
Chodzi za mną jak natrętny cień.
Nie zgasi jej, nie przykryje już
Przemijającego czasu kurz.