Na statku bunt, nad nami mew zawieja;
Od wczoraj za dublonów złotych garść
Dwóch niegodziwców ciężko zwisa z rei,
Za mało - wieszać czterech to w sam raz.

     Wiatr, wiatr, wiatr łapcie w żagle,
     Choć sztorm i wróg na statek nasz czyha.
     Szczęście to mit - stworzyliśmy go sami,
     Czarna bandera nad nami.

“Brać kapitana” - wskazał ktoś paluchem,
“To koniec bratku” - krzyknął któryś doń.
Kapitan zaś dwa wory z całym łupem,
Na oczach bandy, cisnął w mroczną toń.

     Wiatr, wiatr, wiatr łapcie w żagle...

Wtem fali cios zdruzgotał statek strasznie,
Pamięta dobrze kto przeżył ten dzień.
Za burtę rzućcie, co wam krwią zapachnie,
I wiedzcie, że to nie najwyższa z cen.

     Wiatr, wiatr, wiatr łapcie w żagle...