Trzy kruki siadły raz na gałęzi
A były czarne, czarniuteńkie
Tak mówi jeden do towarzysza:
"Jakże to śniadać będziemy dzisiaj?"
"Jakże to śniadać będziemy dzisiaj?"

Tam niedaleko za tamtym żytem
Tam leży rycerz tarczą przykryty
Psy jego leżą u nogi jego
Tak dobrze pana swojego strzegą
Tak dobrze pana swojego strzegą

Sokoły jego krążą dokoła
Żaden się ptak przybliżyć nie zdoła
Przyszła do niego brzeminna łania
Taka już gruba, że aż się słania
Taka już gruba, że aż się słania

Uniosła jego skrwawioną głowę
I liże rany takie czerwone
Na grzbiet szeroki ciało dźwignęła 
Do jamy w ziemi je zaciągnęła
Do jamy w ziemi je zaciągnęła

Przed rannym świtem pana grzebała
Nim słońce wzeszło zginęła sama 
Boże każdemu daj rycerzowi
Taką kochankę, psy i sokoły
Taką kochankę, psy i sokoły