Pod niebem pełnym cudów
nieruchomieję z nudów
Właśnie pod takim niebem
wciąż nie wiem czego nie wiem

Światło z kolejnym świtem
ciągle nazywam życiem
Które spokojnie toczy
swą nieuchronność nocy

Ten błękit snów i pragnień
niejeden z nas odnajdzie
A niechby zaszedł za daleko
pewnie zostanie tam
pewnie zostanie sam

Pod cudnym niebem jeszcze
każdy choć jedno miejsce
Być może ma i chwilę
gdy godnie ją przeżyje

Bo nieba co w marzeniach
spełnia się albo zmienia
skłonni jesteśmy szukać
do bram jego ciężkich pukać

Spójrz gwiazdy matowieją
i niczym się nie mienią
Zwykliśmy je zaklinać
i szczęście swoje mijać

Bo w niebie z którego dotąd
nie wrócił nikt bo po co
Wieczna sączy się struga
przyjemnej wiary w cuda