Miałem wtedy, ech, szesnaście lat,     
Swoją drogą szedłem przez świat,
W sercu zawsze tkwiła uparta myśl,
By za głosem morza iść.

   A więc śpiewam: "Żegnaj Carling Ford
   I żegnaj nam Green Horn.
   Będę myślał o Tobie dzień i noc,
   Aby kiedyś wrócić tu,
   Aby kiedyś wrócić znów."

W każde z wielkich siedmiu sztormowych mórz,
Wychodziłem, bo zmuszał mnie los.
Każdy w porcie ode mnie usłyszeć mógł:
"Nigdy więcej morza już!"

   Ale śpiewam...

Mam dziewczynę, słodką Mary Doyle,
Dom swój również ma na Green Horn.
Sercem, duszą pragnie zatrzymać mnie,
Żebym w morze nie zwiał jej.

   Ale śpiewam...

Życiem szczur lądowy kieruje sam,
Chce - zostanie, lub pójdzie w dal,
Ale kiedy morze wejdzie w krew,
Gdy zawoła - pójdziesz wnet.

   A więc śpiewam...

 
C F C
F G
C F C a
C G

C F C
C G7
C C7 F C
F G
F G C