Wybaczcie piechocie


Że tak nierozumna czasami bez tchu


My zawsze w pochodzie


Gdy wiosna nad ziemią szaleje od bzu


Jak długo tak można?


Bezdroża, mokradła i błoto i piach


I wierzba przydrożna


Jak siostra pobladła zostaje we łzach





Wybaczcie pogodzie


Gdy deszcze trzydniowe zaciąga wśród drzew


Nie wierzcie piechocie


Gdy w pieśni bojowej odwaga i gniew


Nie wierzcie, nie wierzcie


Gdy w sadach słowiki zakrzyczą co sił


Wy jeszcze nie wiecie


Co komu pisane i kto będzie żył





Uczyłaś ojczyzno


Że żyć trzeba umieć i słyszeć twój głos


Mój chłopcze, mężczyzno


A jednak niezgorszy przypada ci los


My zawsze w pochodzie


I tylko to jedno nas budzi ze snu


Dlaczego w odwrocie


Gdy wiosna nad ziemią szaleje od bzu