Słychać w pełnym słońcu jak pulsuje ziemia
uspokoić swoje serce, niczego już nie zmieniać
I uwierzyć w siebie porzucając sny
To twój bunt przemija, a nie Ty

Nie wiesz, nie wiesz, nie rozumiesz nic
Naprawde nie wiesz, nie wiesz, nie rozumiesz nic

Widzieć parę bobrów przytulonych nad potokiem
Nie zabijać ich więcej, cieszyć się widokiem
Nie wyjadać im wnętrzności, nie wchodzić w ich skórę
Stępić w sobie instynkt łowcy, wtopić w nature

Nie wiesz, nie wiesz, nie rozumiesz nic
Naprawde nie wiesz, nie wiesz, nie rozumiesz nic

Wybrać to, co dobre, z mądrych starych ksiąg
Uszanować swoją godność, doceniając ją
A gdy wreszcie uda się, własne zło pokonać
Żeby zawsze mieć przy sobie czyjeś ramiona

Nie wiesz, nie wiesz, nie rozumiesz nic
Naprawde nie wiesz, nie wiesz, nie rozumiesz nic

Wyczuć taką chwile, w której kocha się życie
I móc trwać w niej stale, na wieczność w zachwycie
W pełnym słońcu, dumnie, na własnych nogach
Może wtedy będzie można ujrzeć uśmiech Boga

Nie wiesz, nie wiesz, nie rozumiesz nic
Naprawde nie wiesz, nie wiesz, nie rozumiesz nic