1. Noc powoli zapada 
watra baśń opowiada. 
Szczyty Tatr otulone 
księżyca srebrny blask. 
W bratnim kręgu spotkania
zanim pieśń pożegnania 
nasze dłonie połączy 
zanućmy jeszcze raz.

Ref. W ten wspólny czas czuwania, 
w ten zasłuchania czas 
iskierkę do działania 
otrzyma każda z nas. 
Na ścieżkach wędrowania
chociażby i pod wiatr 
potrzeba mocy trwania 
by czuwać w każdy czas.

2. Szara droga przed nami 
nieraz stopy porani 
jak drogowskaz maleńki
lilijki srebrnej znak, 
aby wierzyć w moc trwania
trzeba siły czuwania, 
więc dłoń z dłonią splatając 
zanućmy jeszcze raz.