Odkąd pamięta zawsze stała 
Na toaletce obok lustra 
W białych baletkach wychylona 
W powietrzu uniesiona nóżka 
Nudziła się wśród bibelotów 
Kurz wyłapując w suknie złotą 
I tylko z dołu perski dywan 
Czasem jej puszczał perskie oko. 

Ref. Laleczka z saskiej porcelany 
Twarz miała bladą jak pergamin 
Nie miała taty ani mamy 
I nie tęskniła ani, ani..... 

Aż dnia pewnego na komodzie 
prześliczny książę nagle stanął 
Kapelusz miał w zastygłej dłoni 
I piękny uśmiech z porcelany 
A w niej zabiło małe serce 
Co nie jest taką prostą sprawą 
I śniła, że dla niego tańczy 
A on ukradkiem bije brawo 

Ref. Laleczka z saskiej porcelany.... 

Jej siostrą była dumna waza 
A bratem zabytkowy lichtarz 
Laleczka z saskiej porcelany 
Maleńka śliczna pozytywka. 

Lecz jakże kruche bywa szczęście 
W nietrwałym świecie z porcelany 
Złośliwy wiatr zatrzasnął okno 
I książę rozbił się "na amen" 
I znowu stoi obok lustra 
Na toaletce całkiem sama 
I tylko jedna mała kropla 
Spłynęła w dół po porcelanie 

Laleczka z saskiej porcelany 
twarz miała bladą jak pergamin 
na zawsze odszedł ukochany 
a ona wciąż tęskniła za nim 
Jej siostrą była dumna waza 
A bratem zabytkowy lichtarz 
Laleczka z saskiej porcelany 
Maleńka smutna pozytywka.