Złotym kobiercem wymoszczone góry, 
Jesień w doliny zeszła dziś nad ranem. 
Buki czerwienią zabarwiły chmury 
Z latem się złotym właśnie pożegnałem. 

We wtorek w schronisku po sezonie 
W doliny właśnie zszedł ostatni gość 
Za oknem plucha, kubek parzy dłonie 
I tej herbaty i tych gór mam dość. 

Szaruga niebo powoli zasnuwa, 
Wiatr pootrząsał wszystkie drzewa z liści. 
Pod wiatr, pod górę znowu sam zasuwam 
Może w schronisku spotkam kogoś z bliskich. 

Ludzie tak wiele spraw potrafią załatwić 
A czas sobie płynie wolno panta rhei 
Do siebie tylko już nie umiem trafić 
Kochać to więcej z siebie dać, czy mniej.