Pamiętam, tylko tabun chmur się rozwinął 
I cichy wiatr wiejący ku połoninom 
Jak kamień plecak twardy pod moją głową 
I czyjaś postać, co okazała się tobą 

Idę dołem, a ty górą 
Jestem słońcem, ty wichurą 
Ogniem ja, wodą ty 
Śmiechem ja, ty ronisz łzy 

Byłaś jak słońce w tę zimną noc 
Jak wielkie szczęście, co zesłał mi los 
Lecz nie na długo było cieszyć się nam 
Te kłótnie bez sensu, skąd ja to znam 

Idę dołem... 

I tłumaczyłem, jak naprawdę to jest 
Że mam swój świat, a w nim setki tych swoich spraw 
A moje gwiazdy to z daleka do mnie lśnią 
Śmiechem i łzami witają mój bukowy dom 

Idę dołem... 

I czas zakończyć rozważania te 
Przy wodospadzie, tam, gdzie słychać śpiew 
W źródlanej wodzie, czas zanurzyć dłoń 
Już żegnam was, dziś odchodzę stąd 

Idę dołem...