W centrum piątej dzielnicy, niedaleko Sorbony
Przy wąziutkiej ulicy, w pokoiku dla bony
Miała swoje mieszkanie za pieniądze nieduże
Klozet był na półpietrze, okno w strone podwórza
Kolor tapet na ścianach raczej nie określony 
Ale wisiał La Verdas i Pink Floyd oraz Johny
Za pomocą przyrządu który znał już swój wiek
Wciąż słuchała The Stones’ów Martina La Fostel 

U Germaine był prawdziwy ziemski raj i Bizancjum
Panowały jak gdyby nieustanne wakacje

Zawsze znać było w domu kadzidło lub trawkę
A nad ranem z kartonu kwaśny zapach odpadków
Popijało się mleko i z jaśminu herbatkę
Siedząc w krąg pod ścianami na indyjskim dywanie
Jej sąsiedzi spod spodu byli tacy wspaniali 
Gdy dawaliśmy czadu, to gliniarzy wzywali

Gdy musiała odlecieć do swojego katmandu 
Któż by zgadł ze to będzie tak cholerny cios dla mnie
A na placu Saint Main gdzie siadała czasami
Jeszcze dzisiaj jak słyszę, wspominają ją ze łzami 
Ja przejąłem jej pokój, lecz to nie to co dawniej
Nasłuchuje jej kroków, choć to mało zabawne
Lecz pozostał mi po niej adapter, stary rzęch
Kilka płyt Rolling Stones’ów i Martina la Fostel