Kiedy góral umiera           E
To góry w żalu sine           E7
Pochylają nad nim głowy           A
Jak nad swoim synem           E

Las w oddali szumi mu           fis
Odwieczną pieśń bukową          A E
A on długo sposobi się           fis
Przed najdalszą drogą           A E

Kiedy góral umiera
To nikt nad nim nie płacze
Siedzi, czeka, aż Kostucha
W okno zakołacze

Oczy jeszcze raz podniesie
Wysoko, do nieba
By pożegnać góry swoje
By im coś zaśpiewać

Ref.: Góry moje, wierchy moje           E
Otwórzcie swe ramiona           fis
Niech na miękkim z mchu posłaniu A
Cichuteńko skonam           E
Ojcze mój, Halny Wietrze           E
Powiej ku północy           fis
Ciepłą, drżącą swoją ręką           A
Zamknij zgasłe oczy           E

Bym mógł w ziemię wrosnąć fis
Strzelić potem do słońca smreczyną A E
I na zawsze szumieć już           fis
Nad swoją dziedziną           A E

Kiedy góral umiera
To dzwony mu nie grają
Cicho wspina się pod bramy
Góralskiego Raju

Tylko strumień na kamieniach
Żałobną nutę składa
Tylko nocka chmurnooka
Górom opowiada

A gdy góral już umrze
To nikt nie układa baśni
Tylko w niebie roziskrzonym
Mała gwiazdka gaśnie

Ziemie twardą, szorstką ręką
Tuli go do siebie
By na zawsze już mógł zostać
Pod góralskim niebem