Powietrzem natchnione kości 
Ruszają piórami w pogórzu 
Jak lekko na wysokości 
W niebieskim ślizgać się kurzu 

Świrem jak igłą zakłutą 
Wdziobać się w obłok puszyście 
O cienka wysoka nuto 
Chwiejąca się w ametyście 

Kropeczko w niebie cieknąca 
Śmigłym, powiewnym zygzakiem 
Aż oczy bolą od słońca 
Jakże to można być ptakiem 

Jak żywić się, najeść w chmurach 
I popić wiatru posoką 
Jak można na małych piórach 
Latać tak bardzo wysoko