W dąbrowy gęstym listowiu, 
błyska zielona skra. 
Trzepocze z wiatrem jak płomień, 
mundur harcerski nasz. 

Czapka troszeczkę na bakier, 
dusza rogata w niej. 
Wiatr polny w uszach i ptaki, 
w pachnących włosach drzew. 

Tam, gdzie się kończy horyzont, 
leży nieznany ląd. 
Ziemia jest trochę garbata, 
więc go nie widać z stąd. 

Kreską przebiega błękitną, 
strzępioną pasmem gór. 
Żeglują ku tej granicy, 
białe okręty chmur. 

Gdzie niskie niebo usypia, 
na rosochatych pniach. 
Gdziekolwiek namiot rozpina, 
będzie kraina ta. 

Zieleń o zmroku wilgotna, 
z niebieską plamką dnia. 
Cisza jak gwiazda ogromna, 
w grzywie złocistych traw.