Sluchajcie morscy bracia, jak w linach spiewa wiatr	GCGC
O strasznym losie majtka, co zwal sie Jan van Deijk.    a D
Pod noga poklad chwiejny, portowych tawern gwar,   	GCGC
Pólnocne Morze wokól i przyjazn w szklance grogu,    a D G e
Bogactwo tylko takie znal.                        a D G C G

Dowodzil nim kapitan, co morski zglebil fach,
Pochodzil z Amsterdamu, i piekna córke mial,
Niejeden wiec marynarz u stóp jej serce kladl,
Kapitan byl jak Morze Pólnocne, wszystkim wrogi
Zadnemu chlopcu nie byl rad.

A gdy hiszpanskich królów z Holandii wygnal lud,
Kapitan powiódl okret, strzec Amsterdamu wrót,
Jesienny czas juz nastal, swiat caly tonal w mgle,
Wtem z masztu ktos zawolal: hiszpanski widze okret,
Krzykneli wiec : Hiszpanem smierc !       

Uslyszal to kapitan, na poklad spiesznie zbiegl,
Znak krzyza skreslil szpada i tak zalodze rzekl,
Ten z was co wrogi okret na morza posle dno,
Zostanie nagrodzony bogactwem niezmierzonym,
Za zone pojmie córke ma.                    

Spojrzeli na grzywacze i w oczach mieli strach,
Gdy nie chce nikt - Ja pójde ! - zawolal Jan van Deijk.
W jesienne morze skoczyl, poplynal poprzez ton,
Laskawe badz mi morze i ocal mnie o Boze,
Szeptal dziurawiac galeonu dno.

Wsród fal Jan znowu plynie, gdzie okret czekac mial,
Wtem widzi, jego okret wzial kurs na Amsterdam.
Oszukal go kapitan, miast córki smierc mu dal,
Dokola tylko morze, Pólnocne, zimne morze
I ludzkiej zdrady gorzki smak