Dym jałowca łzy wyciska, 
noc się coraz wyżej wznosi. 
Strumień srebrną falą błyska, 
czyjś głos w leśnej ciszy prosi: 
Żeby była taka noc, 
kiedy myśli mkną do Boga, 
żeby były takie dni, 
gdy się przy Nim ciągle jest. 
Żeby był przy tobie ktoś, 
kogo nie zniechęci droga, 
abyś plecak swoich win, 
stromą ścieżką umiał nieść. 
Ogrzej dłonie przy ognisku, 
płomień twarz ci zarumieni. 
Usiądziemy tutaj blisko, 
jedną myślą połączeni. 
Tuż przed szczytem się zatrzymaj, 
spójrz, jak gwiazdy w dół spadają, 
spójrz, jak drga kosodrzewina, 
góry z tobą wraz wołają.