Wybiegani, wysłuchani, wybawieni 
Siądźcie w koło do ogniska mego stóp 
Chcę powiedzieć wam o tamtej złej jesieni 
Z której przyszedł ten harcerski leśny grób 

Myśli mieli rozczochrane tak jak dzisiaj
I mundury te dzisiejsze mieli też
Lecz stanęli w pogotowiu, gdy padł wystrzał
I bronili tej najwyższej z wszystkich wież

Harcerze, którym słowa na ustach zamierały 
Harcerki, którym uśmiech zabrał wojny czas 
Jak ptaki po przestworzach lasu szybowały 
By upaść jak puszczony bez pamięci głaz 

Mogli odejść, mogli uciec w swoje jutro
Nikt by słowa wypowiedzieć nie był śmiał
Lecz zostali, chociaż było im tak trudno
Gdy za strzałem padał ciągle drugi strzał

To dla Polski tak czuwali dniem i nocą
Polski sztandar osłaniali piersią swą
I odeszli, kiedy wzięto ich przemocą
Aby w ziemię wtopić całą duszę swą

Niech im pokłon odda nasze pokolenie
Tym, co umrzeć tam musieli mimo snów
I gdy przyjdą, by podeptać wam marzenia
Polski sztandar osłonimy piersią swą


  

 

D A D
G A D 
G A D h 
G A

 

 


D h G A 
D h G A 
G A D h 
G A