Kto wstawi się na nami 
u Pana co drogami 
krętymi każe iść
Kto nas usprawiedliwi 
gdy Pan się będzie dziwił
że to już właśnie my
Ja wstawię się za Tobą 
i z podniesioną głową 
dziękował będę, że
Pan dał mi właśnie Ciebie 
w radości i w potrzebnie 
na lepsze i na złe

A Ty choć powiedz słowo, 
że zawsze byłem z Tobą, 
bo chciałem tak i już
I razem chleb jedliśmy 
i równym krokiem szliśmy 
wśród wichrów, pośród burz
Ty wciąż mnie ratowałaś, 
za rękę mnie trzymałaś, 
gdy z drogi chciałem zejść
A ja otuchy krople, 
gdy oczy miałaś mokre, 
nie raz musiałem nieść

I tak będziemy stali 
aż w tej niebieskiej sali 
do tańca zaczną grać
Ja wtedy z pierwszym taktem
poproszę Cię i raptem

Zaczniemy wirować, wolniutko walcować
I kręcąc się kręcić na palcach na pięcie
Troszeczkę bezmyślnie jak wiosną przebiśnieg.
Ty nieco szalona, coż - żona to żona
I w mojej Twa ręka, niebieska piosenka
Za serca nas chwyta niebieska muzyka