Gdy usłyszę pierwszy lodów trzask, 
Kiedy pierwsze ciepłe tchnienie wyda ziemia, 
Wtedy każdym nerwem czuję, że najwyższy nadszedł czas, 
Zbudzić się z zimowego otępienia. 

Gdy spod śniegu pierwszy wzejdzie kwiat, 
Snom i drzewom zacznie znów ubywać cienia, 
Znajdę drogę, którą pójdę przez zalany słońcem świat, 
Tak jak rusza woda w dół strumienia. 



I pod górę. Tam gdzie wieje wiatr. 
Niech prowadzą moje marzenia. 
Nie potrzeba wcale świata zmieniać, 
Kiedy z życia można tyle brać. 


	

Trzeba iść i innym szczęście dać, 
Odwzajemnić wszystko to, co było dane, 
Spijać radość, którą niesie każdy wieczór, każdy brzask, 
Moc pragnień niech się czynem stanie. 

I pod górę, tam gdzie wieje wiatr. 
Niech prowadzą moje marzenia. 
Nie potrzeba wcale świata zmieniać, 
Kiedy z życia można tyle brać.