Tam, tam gdzie ręce drętwieją  

I tam gdzie wargi kaleczy Ci wiatr

Gdzie wspinasz się po wysokich kamieniach 

Nigdy nie znajdziesz tam nas

 

Co dokładnie nazywasz nadzieją 

I co znaczy dla każdego z was  

Wystarczy w rozpalonych płomieniach  

Choć na chwilę zanurzyć czas

 

Tam gdzie już nic nie ma 

Zapuścimy korzenie 

I znów Zasadzimy drzewa

 

A tu dzień przed nim droga daleka  

I horyzont tam już spotka go noc  

Wśród rąk i papierowych dotyków  

Nadciąga wielka czarna burza z 4 stron

 

A my idźmy do źródła samej rzeki  

Póki jeszcze istnieje nasz cel  

Nie pozwólmy by zamknięto nam powieki 

Nie potrzeba nam wiele nie damy się zwieść 

 

Tam gdzie już nic...