Najlepiej jest zbudzić się w marcu nad ranem  G C G C
Kiedy cieniutkie czarne widełki sadu przez wiatr wygięte  D e C G
Gdy w niedalekim lasku śnieżyczki w najbielszych szatach 
Czekają na wschód słońca by na tle czerwieni zmartwychwstać jak święte 

Z dachu ubite przez czarownice biedne polskie diabły w łapciach  a e C G
Siedząc sztywno zjeżdżają z łoskotem i znikają w ziemi  D e C G  
W ogrodzie spoza zaspy uszy zajęcy widać jak wielkie otwarte nożyce 
Na oknie głowa kota jak wielka furażerka pilnie słucha co dzieje się w sienie 

Jodły w mroku majaczą ogrodu pilnują 
A z rynny jak z długiego starego buta gdzie skąpiec chował pieniądze 
Sypią się bez przerwy monety czerniejącą dziurą 
Bo na odwilży lodowy buta spód spękał, życie zakończył 

I rozpoznać już można góry niskie jak dach chatki nad którym wrony 
Jak sczerniałe ze starości poszycie wirują z drzewa na wietrze 
I widać jak już pod oknem po bieli 
Skaczą pierwsze zielone trawki to tu to tam jak świerszcze 

Najlepiej jest zbudzić się w marcu nad ranem...