Kiedy góral umiera, to góry z żalu sine                     G G7
pochylają nad nim głowę, jak nad swoim synem      C G
Las w oddali szumi mu odwieczną pieśń bukową,     a C G
a on długo sie sposobi przed najdalszą drogą.        a C G

Kiedy góral umiera, to nikt nad nim nie płacze,      
cicho czeka aż kostucha w okno zakołacze.
Oczy jeszcze raz podniesie wysoko do nieba,
by pożegnać góry swoje, im coś zaśpiweać.

ref:

Góry moje, wierchy moje, otwórzcie swe ramiona,         G a
nich na miękkim z mchu posłanbiu cichuteńko skonam.    C G
Ojcze mój, halny wietrze, powiej ku północy,                 G a
ciepłą, drżącą swoją ręką zamknij zgaslke oczy,             C G
bym mógł w ziemię wrosnąć,                                            a
strzelić potem do słońca smreczyną                                 C G
i na zawsze szumieć już nad swoją dziedziną.                 a C G

Kiedy góral umiera, to dzwony mu nie grają,
cicho wspina się pod bramy góralskiego raju.
Tylko strumieńpo kamieniach żałobną nutę składa,
tylko nocka czarnooka górom opowiada.

A gdy góral już umrze, to nikt nie układa baśni,
tylko w niebie roziskrzonym mała gwiazdka zgaśnie.
Ziemia szorstką, twardą ręką tuli go do siebie,
by na zawsze mógł już zostać pod góralskim niebem.