Co było - nie wróci i szmat rozdzierać, by próżno.			aaE7a7
Cóż każda epoka ma własny porządek i ład ...		        	CGC A7
A przecież mi żal że tu w drzwiach nie pojawi się Puszkin -		d dG7a
tak chętnie bym dziś coś na kwadrans na koniak z nim wpadł.     	E7aA7
Dziś już nie musimy piechotą się wlec na spotkanie -
I tyle już aut i rakiety unoszą nas w dal...
A przecież mi żal, że po Moskwie nie suną już sanie,
I nie ma już sań, i nie będzie już nigdy, a żal!
Przyjmuję pojętny mój wiek, mego stwórcę i mistrza,
Ten trzeźwy mój wiek, doświadczony mój wiek pragnę czcić...
A przecież mi żal, że jak dawniej śnią nam się bożyszcza
I jakoś tak jest, że gotowiśmy czołem im bić.
No cóż, nie na darmo zwycięstwem nasz wiek się uświetnił ,
I wszystko już jest  - cicha przystań, nonajron i wikt ...
A przecież mi żal, że nad naszym zwycięstwem nie jednym 
Górują cokoły , na których nie stoi już nikt.
Co było nie wróci; wychodzę wieczorem na spacer 
I nagle spojrzałem na Arbat i ach, co za gość! -
Rżą konie u sań, aleksander Siergiejewicz przechadza się,
Ach, głowę bym dał, że już jutro wydarzy się coś!