C                    G                           F
pewien raz pewien pan proszę pani
C                                    a                   e
tak naiwnie wierzył w świat odszedł stąd
C                                G            F
potem gdzieś sypiał sam nie-kochany
C                                          a               e
w przeznaczenie wierząc ciągle które znał


pewien raz spotkał ktoś tego pana
który nie słuchając patrzył w baru szkło
mówił wciąż coś o winie i o karze
budząc w szklance zniklowaną ludzką złość

C                     e                   G
potem ktoś widział go na przystani
F                                     F                 G
gdy ni eczekał już na starość i na chłód
C                              a                 e
myślał wciąż jak to jest że nad nami
F                                      C               G
tak spokojnie patrzy na nas młody Bóg


on nie prosił on nie wierzył nam lecz zmieniał
w swoich oczach w zieleń głód w miłośc lęk
potem szukał jej w ostatnim jej spojrzeniu
tam gdzie uda się zrozumieć wielki sen

pewien raz tylko raz proszę pani
pewien pan dziwny pan wierzył w cud
gdy zrozumiał że ważniejsza jest od granic
ufność którą ofiarował dobry Bóg