Mają zmarli w niedzielę ten pośmiertny kłopot           .DG.DG.DG.A.
        Że w obczyźnie cmentarza czują się bezdomni             .DG.DG.A.A.
        A lubią noc tę spędzać po pod mgłą lub po pod           .DG.DG.DG.A.
        Wiecznością co się w jarach gęstwi nieprzytomnie        .fis.G.A.A.

Maria z Bzówka wygody wspomina izdebne                  .G.A.DG.De.
Słońce w łóżku, wiatr w sieni i ogród macierzyn         .G.A.
Gdzie było tyle w radości uchodzących ścieżyn           .DG.DG.DG.A.
A wszystkie takie trafne i drzewom potrzebne            .G.A.

        Tatata...                                               .DG.DG.DG.A.

Żebrak co się zadławił na śmierć krztyną chleba
Kijem niegdyś wędrownym obłędnie się babrze
W nieodgadle błękitnym, pełnym Boga chabrze
By zeń dla snu wiecznego wydłubać źdźbło nieba

        Tatata...

Mnich co po to byt ziemski tłumił bez szemrania
By pędzić żywot wieczny w sposób nienaganny
Kreśli palcem na próchnie list do panny Anny
Życząc rychłego w kwiatach zmartwychwstania

        Tatata...

Panna Anna udaje, że jest w bez żałobie
I biorąc na kolana młodą mgłę pieszczochę
Ukradkiem z pajęczyny tka zwiewną pończochę
Dla brzozy co tkwi boso na kochanka grobie

        Tatata...

A opodal mniej więcej naprzeciw rozstaju
We fraku bezrozumnie skąsanym przez szczura
Na czele kilku cieni żeńskiego rodzaju
Nieboszczyk Madaleński prowadzi mazura

        Tatata...

        Mają zmarli w niedzielę ten pośmiertny kłopot...
        Mają zmarli w niedzielę ten pośmiertny kłopot...