Latem przeogromny bukiet swoich róż             E H A E
Widzisz jak na dłoni.
Szukasz ciągle nowych, wielkich przygód stu,
Życia nie przegonisz.

A ja sobie śpiewam, a ja sobie gram,
Biorę z sobą plecak no i w Polskę gnam.

Jesień swym nastrojem chciałaby cię znów
Przywieźć do kominka.
Tak niewiele trzeba, żeby z twoich snów
Mogła zostać chwilka.

Zima zawsze swoje mroźne prawa ma,
W butach marzną nogi,
Z góry ci za kołnierz leci mokry śnieg,
Gdzie skierujesz kroki?

Wiosną jak niedźwiedzia budzi mnie ze snu
Ciepły promyk słońca,
Świat mi daje radość, no i wiem, że znów
Życie jest bez końca.